Blog

afscheid nemen…

Kinderen en afscheid nemen…

In de inmiddels 15 jaar dat ik met kinderen werk heb ik al heel veel momentjes van afscheid nemen meegemaakt. Geen kind is hierin hetzelfde maar zelfs geen dag is voor ieder kind hetzelfde. In mijn stage periode hadden we een jongetje op de groep dat zo veel moeite had met afscheid nemen dat het de hele dag verdrietig bleef. Ook de ouders wisten hier geen raad meer mee. Ik ben me toen bezig gaan houden met dit jongetje (voordeel van stagiaire zijn, dan kan dit nog in zo’n volle groep. Als leidster zijnde heb je geen tijd om de hele dag bezig te zijn met één kindje. Logisch ook natuurlijk.) er ging een heel systeem en veel geduld aan vooraf MAAR het jongetje kon na enkele weken lachend afscheid nemen. Dat is meteen wel een heel heftig geval waarmee ik begin, maar dat jongetje is mij, na ruim 10 jaar,  het meest bijgebleven.

Nu ik als gastouder aan de slag ben heb ik wat meer tijd om met ieder kind apart van de ouder afscheid te nemen. Het ene kind komt binnen en is mama/papa alweer vergeten zo druk aan het spelen direct. Het andere kind zwaait een keer naar mama/papa en speelt weer verder, weer een ander kind wil even mee naar de deur voor een kus en het uitzwaaien. Dat zijn voor de ouders natuurlijk de fijnste momentjes. Soms heb je er een kindje bij dat het echt wat moeilijk vind, al heb ik die nu al een hele periode niet meer gehad. Wel heb ik 2 meisjes in de opvang (meisje van 4 en meisje van 2) die het leuk vinden om het mama even moeilijk te maken voor ze weg gaat. Ze beginnen dan te huilen (soms echt, soms een beetje nep) en zeggen dat mama niet mag gaan. Maar mama moet wel gaan, het werk wacht! En echt… zodra de auto uit het zicht verdwenen is verschijnt er een lach op hun gezicht, gaan ze spelen, nog even een knuffel of beginnen vrolijk iets te vertellen.

Ja… dat mama moeilijk maken daar zijn veel kindjes goed in.
Maar wanneer ik de mama’s dan al snel een foto of appje kan sturen is dat “moeilijke gevoel” bij mama alweer verdwenen 😉

Read more